.: Mr. AYDIN JAFAROV :.

QOYUN QISMƏTI (faciədə səadət sevinci)


Dünən qurban bayramı idi. Bayram əhval–ruhiyyəsi hər yerdə hiss olunurdu. Çoxlu qurbanlar kəsilir, bayram qazanları asılırdı. Əhalinin öz iradəsindən asılı olmayaraq vegitarianlığı qəbul etmiş aztəminatlı hissəsinin ət yeməyə şansı vardı. Bir çox "fədakarlar" qoyun irqinin 8 aprel soyqrımının təşkilinə külli miqdarda vəsait yatırdılar... Bu tarixin (8 aprel) ən populyar adamları olan qəssabların bərkgedənlərinin təşəbbüsü ilə yaradılan “Qoyun” fondu bircə gün ərzində külli miqdarda vəsait toplaya bildi. İşlər yağ kimi gedirdi...

Amma günortadan bir az keçmiş efirə gedən “Günün xəbərləri”nin xüsusi buraxılışı, hadisə yerindən o qədər də ciddi görünməyən canlı reportajı ilə camaatın bayram ovqatını təlx etdi. Parlamentin qoyunlarla iş komissiyasının sədri efir vasitəsilə camaatı təbrik edib, şəhərdə qoyun iğtişaşının baş verdiyini təəssüflə qeyd etdi. Baş vermiş hadisə ilə bağlı ətraflı məlumat vermək üçün o, sözü əli–qolu qoyun qanına bulaşmış, adamayovuşmaz qəssaba verdi. Qəssab da bayram ritualını yerinə yetirərkən yekə bir qoçun gözləmədiyi bir vaxtda, onu vurub yıxaraq qaçdığını söylədi. Onun sözlərinə görə hüquq mühafizə orqanları, qoçun bir çox digər iğtişaşlarda da rolunu istisna etmirlər...

Hətta qaynar xətlə əlaqə saxlayıb ondan xəta gördüklərini iddia edənlərə mükafat da vəd olundu. Qoçun daimi qeydiyyat yeri olmadığından onu axtarıb tapmaq çətinlik törədib. Çoxları onun əvvəllər çadır şəhərcikləri həndəvərində otladığını deyiblər.
Qoyunlar heç vaxt öz əcəlləri ilə ölmürlər. Başqa sözlə, onların əcəli olmur...


Amma nədənsə bu fikir şahidlər tərəfindən təkzib olunub. Sonradan məlum olub ki, həmin o qoç ki, bıçaq altından qaçmağa müyəssər olmuşdu, başları hələ ki, bədənlərində olan qoyunları qabağına qatıb gətirib bir baş “Azadlıq” meydanına. Meydanda son dərəcə emosional şəkildə qoyunlar qarşısında çıxış edən həmin o qoç, buynuzlarında yüzlərlə qoyunu o dünyaya göndərən yekəpər qəssabın qanı hələ qurumadan, kütləyə xitabən:
“Bəsdir daha! Əgər bu qan da bizi birləşdirməsə, deməli, biz artıq yaşamaq hüququna layiq deyilik. Pəyələri, köçələri qırıb dağıtmalı, geniş otlaqlara, yaylaqlara sahib çıxmalıyıq. Əsrlər boyu davam etdirilməsi ənənəvi hal almış qoyun irqinin “qurban genosidi”nə son qoyulub, bu aksiyaya beynəlxalq təşkilatlar və Qrinpis tərəfindən siyasi qiymət verilməlidir. Qanlı cinayətin törədiciləri araşdırılıb, layiqli cəzalarını almalıdır.

Beynəlxalq konvensiyalara zidd olaraq qoyun soyqırımının icraçısı kimi Qəssablar assosiasiyası məhkəmə qarşısında cavab verməlidirlər. Yaradılmış qoyun fondunun vəsaiti qaranlıq təyinatlar üzrə xərclənir. Qoyunlara təzə, yüksək kalorili yem almaq, tövlələri komputerləşdirib dünya standartlı texnologiyalarla təhciz etmək əvəzinə yeni növ ət maşınları, bıçaqlar, baltalar alınır. Döl zamanı cavan, dikbaşlıq edən qoçlar bir baş qəssab bıçağının altına ötürülür. Genefondumuz cılızlaşır...

Halbuki, əcdadlarımızn adını daşıyan  Ağqoyunlu, Qaraqoyunlu kimi dövlətlər məşhuri–cahan olub. Babalarımızın rəsmləri, bayraqlar, gerbləri bəzəyib. Bu ilki “Qurban”da xəstəliyi, körpə quzuluğu, sosial mənşəyi nəzərə alınmadan bir ucdan ələ keçən bütün qoyunları kəsirlər. Halbuki, “Qurban”a dair hüquqi sənədlərdə bu akt körpə quzulara, aztəminatlı, yaşlı, təqaüdçü, istehsalat zədəsi almış və ya sağlamlığını bu və ya digər dərəcədə (qismən) itirmiş qoyunlara şamil edilmir”.
qoyun o zaman öz əcəli ilə ölə bilər ki, özünün qoyunluq faciəsinin ani olaraq dərk edib, infarkt keçirsin...


Qoç qoyunları hüquqlarının müdafiəsi naminə ayağa qalxıb birləşməyə çağırdı. O təklif etdi ki, yubanmadan qoyunların hüquqlarının müdafiə komitəsi yaradılsın. Qoyunlardan bir səs çıxmadığından qoçun təklifi ilə Qara qoyun komissiyasının sədri seçildi. Mitinqin bu yerində qəssablar assosiasiyasının əməkdaşları özlərini yetirib meydanı mühasirəyə almasaydılar, kim bilir, toplantının sonunda qoyunlar hansı iğtişaşlara, kütləvi hüquq pozuntularına yol verəcəkdilər. Qoç nə qədər canfəşanlıq elədisə də, meydandakı qoyunlar onun səsinə səs vermədilər. Onun əl–qolunu bağlayıb, "duasını oxudular"...  Başını ən iti baltalı - ən bədheybət qəssabın, ən kələ-kötür ət kötüyünün üstünə qoydular. Beləcə, bu bayram günündə üsyankar ruhlu qoçun qısa və coşğun həyatı sona yetdi....

Qoyunlar isə artıq olub keçənlərdən ibrət götürüb otlamağa getdilər...

Bu xəbər məni o qədər sarsıtdı ki, azğınlaşmış qoyun təşkilatlarının ünvanına o ki, var söydüm... Stol, stulu təpiklədim, divarları yumuruqladım. Bu qoyunlar həmişə belədirlər, özlərini qoyun kimi aparırlar. Çünki adları qoyundur. Qoyunluq onların fitrətindən gəlir. Qoyunlar heç vaxt öz əcəlləri ilə ölmürlər. Başqa sözlə, onların əcəli olmur...

Onu ya canavar, ya da insanlar yeyirlər. Hətta adamlar onlara xəstəlikdən də ölməyə imkan vermir, başlarını bədənlərindən ayırmaqla kifayətlənməyib, hələ bir ətlərini də yeyirlər. Başqa sözlə, gündəlik problemlərdən və yaxud başına vurmuş eşqin dumanından dalğın görünən qoyun, sahibinin “xəstəlik” diaqnozunun qurbanı olaraq başından keçmək təhlükəsilə hər an üz-üzədir. Təki “mundar” olmasin!?... Məhz bu qorxudandır ki, qoyunlar heç vaxt fikirləşmirlər, daha doğrusu, artıq fikirləşə bilmirlər. Yaman yadırğayıblar bu xüsusda... Mənə elə gəlir ki, qoyun o zaman öz əcəli ilə ölə bilər ki, özünün qoyunluq faciəsinin ani olaraq dərk edib, infarkt keçirsin... Bu, həyatda qoyun qismətinə düşən ən böyük səadət olardı.

Otlu – alaqlı, azadlıq yanğılı qoyun dünyasının qaranlıq məqamlarına nəzər saldı: AYDIN 168 saat, 10 aprel 1998 – ci il, səhifə 12




Mənbə: AYDIN 168 saat, 10 aprel 1998 – ci il, səhifə 12 18:54 / 20.10.2007

Oxşar xəbərlər

- Адовые клиенты
    Cap et  Çap et